پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر باغ نظر 1735-9635 20 129 2024 02 20 A Comparative Study of the Morphology of Old Texture of the Sarshoor District and new Texture of the “Otobus Rani Complex” in Mashhad City with Emphasis on Cimatic Components مطالعۀ تطبیقی مورفولوژی بافت قدیم محلۀ سرشور و بافت جدید شهرک اتوبوسرانی شهر مشهد با تأکید بر مؤلفه‌های اقلیمی 5 16 187573 10.22034/bagh.2023.399560.5383 FA بهاره خالصی دانشجوی دکتری شهرسازی، گروه شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. 0000-0002-6597-3562 تکتم حنایی دانشیار، گروه شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. 0000-0002-9750-1041 سید مسلم سیدالحسینی دانشیار، گروه شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. 0000-0003-0167-3904 عمید‌الاسلام ثقه‌الاسلامی دانشیار، گروه شهرسازی، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. Journal Article 2023 05 28 Problem statement: The old and new textures differ in terms of the spatial arrangement of passages, squares, and open spaces, segmentation, and building typology. Factors such as the ratio of height between floors to the width of passages, building orientation and permeability, etc. are factors that influence the old and new textures. Climatic factors such as wind, radiation, temperature, and humidity affect the morphological pattern. Research objective: Therefore, the current study was conducted analyze the effects of climatic components on the morphology of old and new textures. Now, how can we study the environmental comfort through the morphological study of the old and new tissues in terms of the influence of climatic components? Research method: This research has used the content analysis method to conduct a comparative study of two old and new textures under the influence of environmental comfort characteristics of people determined morphological characteristics related to climatic components in selected urban textures; which finally presents a series of analysis resulting from the comparative method to compare two case studies of different data analysis tools ArcGIS 10.4.1, Auto Cad, UCL Depth-Map and Ray-Man and meteorological data and information in the form of qualitative and quantitative analysis. Conclusion:The results show that there is a reciprocal relationship when examining the changes in the components of spatial arrangement and climatic stability in the old and new textures. Urban morphology has a significant impact on energy consumption and climate comfort. By using two methods to study climate components such as temperature, humidity, and wind speed in different textures of study samples and by using the spatial arrangement method, the environmental comfort level of people using these places was evaluated and compared which there are some differences and significant similarities in terms of climatic factors. بیان مسئله: بافت‌های قدیم و جدید از لحاظ الگوی چیدمان فضایی معابر، میادین و فضاهای باز، قطعه‌بندی و تیپولوژی ساختمانی دارای تفاوت‌هایی هستند. عواملی مثل نسبت ارتفاع بین طبقات به عرض معابر، نحوۀ جهت‌گیری ساختمان‌ها، قابلیت نفوذپذیری و ... مواردی هستند که در بافت‌های قدیم و جدید تأثیرگذارند. عوامل اقلیمی مانند باد، تابش، دما و رطوبت بر الگوی مورفولوژیکی تأثیر می‌گذارند. هدف پژوهش: بنابراین پژوهش حاضر با هدف تحلیل تأثیر مؤلفه‌های اقلیمی بر مورفولوژی بافت‌های قدیم و جدید صورت پذیرفته است. حال چگونه می‌توان از طریق مطالعۀ موروفولوژیکی بافت قدیم و جدید به بررسی آسایش محیطی با توجه به تأثیر مؤلفه‌های اقلیمی پرداخت. روش پژوهش: این پژوهش از روش تحلیل محتوا به بررسی تطبیقی دو بافت قدیم و جدید تحت تأثیر ویژگی‌های آسایش محیطی افراد با هدف تعیین خصوصیات مورفولوژیکی در رابطه با مؤلفه‌های اقلیمی در بافت‌های شهری منتخب پرداخته شده است؛ که درنهایت یک‌سری تحلیل‌های حاصل از روش قیاسی جهت مقایسۀ دو نمونۀ موردی از ابزارهای متفاوت تحلیل داده ArcGIS10.4. 1 ،AutoCad، UCL Depth-Map و Ray-Man و داده‌ها و اطلاعات هواشناسی در قالب تحلیل‌های کیفی و کمّی ارائه می‌شود. نتیجه‌گیری: نتایج نشان می‌دهد که بررسی تغییرات مؤلفه‌های چیدمان فضایی و مؤلفه‌های آسایس اقلیمی در دو بافت قدیم و جدید، ارتباط دو سویه وجود دارد. مورفولوژی شهری تأثیر قابل توجهی بر نحوۀ مصرف انرژی و ایجاد آسایش اقلیمی دارد. با استفاده از دو روش بررسی مؤلفه‌های اقلیمی از جمله دما، رطوبت و سرعت باد در بافت متفاوت نمونه‌های مطالعاتی و با استفاده از روش چیدمان فضا، میزان آسایش محیطی افراد در استفاده از این محلات مورد ارزیابی و قیاس قرار گرفته که دارای تفاوت‌ها و شباهت‌های معناداری از نظر عناصر تأثیرگذار اقلیمی هستند.

https://bagh-sj.com/article_187573_7af5f98144b425d749b0b54abd68a79d.pdf

پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر باغ نظر 1735-9635 20 129 2024 02 20 Evaluating the Emergence Level of Semantic Values Hidden in the Historical Body of Sepah Street in Tehran ارزیابی میزان نمود ارزش‌های معنایی نهفته درپس کالبد بدنۀ تاریخی خیابان سپه تهران 17 32 187574 10.22034/bagh.2023.399704.5384 FA پیمان بهرامی فر دانشجوی دکتری معماری، گروه هنر و معماری، واحد امارات، دانشگاه آزاد اسلامی، دبی، امارات متحده عربی. 0000-0003-1803-4121 وحید قبادیان دانشیارگروه هنر و معماری، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. مهناز محمودی زرندی دانشیارگروه هنر و معماری، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0003-3623-1874 Journal Article 2023 06 06 Problem statement: The semantic values hidden in the architectural context of historical structures are investigated in this study. The research studies the interaction between form and meaning and investigates the complex links between the body, form, and spirit of architecture by focusing on the case of Sepah Street in Tehran. Research objective: This study is based on the concept that architectural design has a deep capacity to convey meanings and these meanings are often deciphered through roles, expectations, and motivations. Research method: The main question of the research revolves around understanding the inherent semantic structure of the historical bodies of Sepah Street and how these structures help to understand the place. The study assumes that the architectural semantic values of historical structures can be analyzed through 25 indicators grouped into five value levels. These levels include various aspects such as basic balance, functional compatibility, emotional attachment, cultural identity, and symbolic abstraction. The research method was historical content analysis and data were collected quantitatively. Conclusion: The results show that Sepah Street has a dynamic balance between tradition and modernity. This architecture shows a remarkable ability to expand the organic form while maintaining its essential character. The proportion, connection, rhythm, and order components create a harmonious unity among building elements that enhance the place’s sense. The historical context of the street seamlessly interacts with its surroundings and shows the importance of continuity and interaction. This study shows how the architectural configuration of Sepah Street communicates with its residents on emotional levels. The architectural simplicity of this place fosters a strong sense of belonging, while the intentional inclusion of ambiguity and harmony evokes an emotional depth that resonates with observers. In addition, this research shows how architectural design responds to cultural and symbolic values and shows identity, contrast, and harmony. The precise orchestration of these elements helps to form a coherent and meaningful architectural context. In short, the research analyzes the semantic values hidden in the historical context of Sepah Street in Tehran., It highlights the subtle interplay between architectural form and the evocation of meaning by exploring the instant, functional, emotional, cultural, and symbolic dimensions comprehensively. The findings emphasize the importance of architectural design not only in the physical dimension but also in the essence of place, culture, and identity. بیان مسئله: درک ساختار معنایی ذاتی بدنه‌های تاریخی خیابان سپه و چگونگی کمک این ساختارها به درک مکان موضوعات مهمی است که در این مطالعه فرض می‌شود که ارزش‌های معنایی معماری سازه‌های تاریخی را می‌توان از طریق 25 شاخص که در پنج سطح ارزشی گروه‌بندی شده‌اند، تجزیه و تحلیل کرد. این سطوح جنبه‌های مختلفی از جمله تعادل اساسی، سازگاری عملکردی، دلبستگی عاطفی، هویت فرهنگی و انتزاع نمادین را دربرمی‌گیرند. هدف پژوهش: این پژوهش با تمرکز بر مورد خیابان سپه تهران، به بررسی تعامل میان فرم و معنا می‌پردازد و به بررسی پیوندهای پیچیدۀ بین بدن، چهره و روح معماری می‌پردازد. این مطالعه براساس این مفهوم است که طراحی معماری دارای ظرفیت عمیقی برای انتقال معانی است و این معانی اغلب از طریق نقش‌ها، انتظارات و انگیزه‌ها رمزگشایی می‌شوند. روش پژوهش: این پژوهش به روش تحلیل محتوای تاریخی و جمع‌آوری داده‌ها به صورت کمی انجام گرفته است. نتیجه‌گیری: نتایج نشان می‌دهد خیابان سپه، تعادلی پویا بین سنت و مدرنیته را در خود جای داده است. این معماری توانایی قابل توجهی برای گسترش فرم ارگانیک و در عین حال حفظ ویژگی اساسی خود را نشان می‌دهد. مؤلفه‌های تناسب، اتصال، ریتم و نظم در میان عناصر ساختمان، وحدتی هماهنگ را ایجاد می‌کند که حس مکان را تقویت می‌کند. بافت تاریخی خیابان به‌طور یکپارچه با محیط اطراف خود در تعامل است و اهمیت تداوم و تعامل را نشان می‌دهد. این مطالعه نشان می‌دهد که چگونه پیکربندی معماری خیابان سپه با ساکنان آن در سطوح احساسی ارتباط برقرار می‌کند. سادگی معماری این مکان، حس قوی تعلق را تقویت می‌کند، در حالی که گنجاندن عمدی ابهام و هماهنگی عمق احساسی را برمی‌انگیزد که با ناظران طنین‌انداز می‌شود. علاوه‌بر این، این تحقیق نشان می‌دهد که چگونه طراحی معماری به ارزش‌های فرهنگی و نمادین پاسخ می‌دهد و هویت، تضاد و هماهنگی را نشان می‌دهد. ارکستراسیون دقیق این عناصر به شکل‌گیری یک زمینۀ معماری منسجم و معنادار کمک می‌کند. به طور خلاصه، این پژوهش به طور جامع به تحلیل ارزش‌های معنایی نهفته در بافت تاریخی خیابان سپه تهران می‌پردازد. از طریق کاوش در ابعاد آنی، عملکردی، عاطفی، فرهنگی و نمادین، تأثیر متقابل ظریف بین فرم معماری و برانگیختن معنا را برجسته می‌کند. یافته‌ها بر اهمیت طراحی معماری نه‌تنها در بعد کالبدی، بلکه جوهر مکان، فرهنگ و هویت تأکید می‌کنند.

https://bagh-sj.com/article_187574_c701ef1383f96d313da86a35a5c13fcf.pdf

پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر باغ نظر 1735-9635 20 129 2024 02 20 Façade Design Recommendations for New Constructions in the Surroundings of Valuable Urban Qajar Houses of Guilan Province توصیه‌های طراحی نما برای ابنیه نوساز واقع در حریم خانه‌های قاجاری ارزشمند شهری استان گیلان 33 44 187575 10.22034/bagh.2023.404466.5407 FA مجتبی پوراحمدی استادیار گروه معماری، دانشکدۀ معماری و هنر، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0000-0002-9882-2453 تینا هادی پور کارشناسی ارشد معماری، دانشکدۀ معماری و هنر، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. 0009-0007-1914-3473 Journal Article 2023 07 03 Problem statement: Despite repeated legal emphasis, during the last few decades, new constructions in the historical urban fabrics of Guilan province have generally been built without observing the necessary harmony with the historical architecture of these cities. The problem that the current research examines is what characteristics are recommended in the façade design of new constructions within the surroundings of valuable Qajar houses in the cities of Guilan province to reach visual compatibility between new and old facades. Research objective: The present research aims to develop some design recommendations that seem to help to achieve visual compatibility between the façade of new buildings and the adjacent valuable historical buildings. This can be considered a step towards developing façade design guidelines for the relevant historical districts. Research method: The current research uses a combination of interpretive-historical and logical argumentation strategies. Research data were collected from archival sources and field visits, including 74 valuable Qajar houses located in the cities containing registered historical urban fabrics in Guilan, consisting of Rasht, Lahijan, Langroud, Anzali, Amlash, and Roudsar. Conclusion: By looking at the upstream regulations for the protection of the historical fabrics of Iran, placing the Semes’ classification as the basis, and considering the specific realities of the research scope, the acceptable design approaches regarding the infill buildings were determined to include “literal replication” and “invention within a style”. The “abstract reference” approach was also permitted in a limited way. By examining the character-defining features in the studied architectural samples, the headings of the façade design guide were determined, including eight titles as follows: Overall dimensions of the façade; general composition; openings; the roof; semi-open spaces; gates; materials, coloring, and decorations; and the boundary wall. In the end, a set of twenty façade design recommendations are presented. بیان مسئله: با وجود تأکیدات قانونی مکرر، طی چند دهۀ اخیر، ساخت‌و‌سازهای جدید در بافت‌‌های تاریخی شهرهای استان گیلان عموماً بدون رعایت هماهنگی لازم با معماری تاریخی این شهرها انجام شده که درنتیجۀ آن وحدت و یکپارچگی کالبدی این بافت‌‌ها به‌شدت مخدوش شده است. این پژوهش به این مسأله می‌‌پردازد که برای آنکه ساخت‌وسازهای جدید در حریم خانه‌‌های قاجاری ارزشمند شهرهای استان گیلان در هماهنگی با این آثار طراحی شوند، رعایت چه خصوصیاتی در طراحی نمای آنها توصیه می‌‌شود. هدف پژوهش: این پژوهش می‌‌کوشد تا به‌عنوان گامی در راستای تدوین ضابطۀ طراحی نما، برخی توصیه‌‌ها و احکام طراحی را که به نظر می‌‌رسد به حصول سازگاری بصری بین نمای ابنیۀ نوساز با ابنیۀ تاریخی مجاور کمک می‌‌کنند، تدوین کند. روش پژوهش: این پژوهش از ترکیبی از راهبرد تفسیری-تاریخی و استدلال منطقی استفاده می‌‌کند. داده‌‌های پژوهش از منابع آرشیوی و بازدید میدانی، شامل مجموعه‌‌ای از 74 خانۀ قاجاری ارزشمند واقع در شهرهای رشت، لاهیجان، لنگرود، انزلی، املش و رودسر گردآوری شده است. نتیجه‌گیری: با نگاه به ضوابط بالادستی حفاظت از بافت‌‌های تاریخی کشور و با مبنا قراردادن طبقه‌‌بندی سمس و درنظرگرفتن واقعیات محدودۀ پژوهش، رویکردهای طراحی قابل قبول در مورد ابنیۀ میان‌‌افزا برای محدودۀ پژوهش شامل «تکرار عین به عین» و «ابداع در چارچوب سبک مورد نظر» انتخاب شد. رویکرد «ارجاع‌دادن انتزاعی» نیز به صورت محدود مجاز در نظر گرفته شد. با بررسی خصوصیات هویت‌‌بخش در آثار معماری مورد مطالعه، سرفصل‌‌های مورد توجه در راهنمای طراحی نما شامل هشت عنوان تعیین شد: ابعاد کلی نما؛ ترکیب‌‌بندی کلی نما؛ بازشوها؛ بام؛ فضاهای نیمه‌باز؛ دروازه‌ها؛ مصالح، رنگ‌بندی و تزیینات؛ و دیوار محوطه. در پایان، احکام طراحی نما شامل 20 حکم و توصیه تدوین و ارائه شد.

https://bagh-sj.com/article_187575_7536c09aa1c4d2e86d664a1b142def85.pdf

پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر باغ نظر 1735-9635 20 129 2024 02 20 Excellence in Iranian Architecture by Relying on the Transcendent Theosophy (Al-hikmat al-muta’āliyah) تعالی در معماری ایرانی با تأملی در حکمت متعالیه 45 56 184501 10.22034/bagh.2023.404885.5410 FA منا متولی حقیقی دانشجوی دکتری معماری، گروه معماری، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. خسرو صحاف استادیار، گروه معماری، واحد مشهد، دانشگاه آزاد اسلامی، مشهد، ایران. طاهره کمالی زاده دانشیار، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، پژوهشکدۀ مطالعات فلسفی تهران، تهران، ایران. Journal Article 2023 07 01 Problem statement: It seems that one of the main problems of Iranian architecture today is the inability to express the concepts of Iranian architecture, and what is meant by Iranian architecture, the Architecture relies on and emerges from Iranian-Islamic theosophy , which, in this research, is its unique example, that is, Transcendent theosophy. Since the recent studies related to the wisdom of Iranian architecture have only been without understanding the deep foundations and spiritual concepts hidden in it, so far the body and forms of Iranian architecture have been given more attention, which is insufficient to preserve the values of Iranianarchitecture. Meanwhile, the relationship between opinion and practice from the perspective of looking at the foundations of Mulla sadra to find and understand these concepts is the problem of this research. That is, how can the influence of Sadra’s ideas play a role in creating a transcendent works? Research objective: The aim of the present study is to explain the reasons of excellence in Iranian architecture by relying on the opinions and theoretical principles of Transcendent theosophy. In the meantime, the connection of intellectual elements from the field of Transcendent theosophy to art, and especially, the architectural work that helps to recognize the authenticity of Iranian art, will be highlighted. Research method: The present article is of the fundamental-theoretical research type. In short, it can be said that the strategy of this study is logical reasoning. Its data is mainly obtained through observation and archival studies. Appropriate and relevant solutions have been collected and compiled through information analysis. This research has been done in terms of structuralism, focusing on the influence of philosophical thinking in architecture. Data analysis is also done according to the qualitative analysis method. Conclusion: It can be said that the missing link in contemporary architecture is the connection between art and the field of the basics of Iranian theosophy, which can lead us to understand the concept of truth. According to the results of the findings, it can be stated that the difference between the present research and the previous researches is the use of three principles: the primacy of existence and the principle of grades of existence and “substantial motion”(al-harakat al-jawhariyyah)in Iranian architecture and discovering the union between the foundations of transcendent theosophy and Iranian architecture.The results of the present study, based on Mulla Sadra’s opinions, indicate that architecture includes two dimensions of existence and nature. Nature dimension responding to material needs and its existence dimension is the truth that is hidden in the architectural works themselves. According to the principle of primacy of existence of Mullah Sadra, it can be acknowledged that in architecture, originality will have an existential dimension, and the principle of substantial motion leads to excellence from material to meaning based on spiritual foundations in the form of mysteries.Therefore, using the intellectual foundations of MullaSadra, principles to achieve excellence can be achieved in contemporary Iranian architecture. بیان مسئله: به‌ نظر می‌رسد یکی از اصلی‌ترین معضلات معماری امروز ایران عدم توانایی در بیان مفاهیم و ارزش‌های معنوی معماری ایرانی است. مراد از معماری ایرانی، معماری متکی و برآمده از حکمت ایرانی اسلامی است که در این تحقیق، مصداق بی‌بدیل آن یعنی حکمت متعالیه موردنظر است. از آن‌جایی که مطالعات اخیر در حوزۀ حکمت معماری ایرانی صرفاً بدون شناخت مبانی عمیق و مفاهیم معنوی مستتر در آن بوده است، تاکنون کالبد و فرم‌های معماری ایرانی بیش‌تر مورد توجه قرار گرفته است که برای حفظ ارزش‌های معماری ایرانی ناکافی است. در این میان ارتباط نظر و عمل از روزن نگاه به مبانی صدرایی برای یافتن و شناخت این مفاهیم، مسئلۀ این پژوهش است. یعنی تأثیر اندیشه‌های صدرایی چطور می‌تواند در خلق اثر متعالی نقش داشته باشد؟ هدف پژوهش: هدف اصلی پژوهش حاضر تبیین اسباب تعالی بخشی معماری ایرانی با تکیه بر آراء و اصول نظری حکمت متعالیه است. در این میان ارتباط بن‌مایه‌های فکری از حوزۀ حکمت متعالیه به هنر و به‌طور اخص، اثر معماری که یاری‌گر شناخت حقیقت هنر ایرانی است مورد مداقه قرار خواهد گرفت. روش پژوهش: نوشتارحاضر از نوع پژوهش‌های بنیادی-نظری است. به اختصار می‌توان گفت راهبرد انجام این پژوهش استدلال منطقی است. داده‌های آن، عمدتاً از طریق مشاهده و مطالعات آرشیوی (اسنادی و کتابخانه‌ای) به‌دست آمده است. راه‌کارهای مناسب و متناسب با موضوع از طریق تحلیل اطلاعات، جمع‌آوری و تدوین شده است. این پژوهش ازنظر ساختارگرایی با محوریت تأثیر تفکر فلسفی در معماری انجام شده است. تحلیل اطلاعات نیز براساس روش تحلیل کیفی، انجام می‌شود. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج یافته‌ها می‌توان بیان کرد که حلقۀ گم‌شده در معماری معاصر ارتباط میان هنر و حوزۀ مبانی حکمت ایرانی است که بتواند ما را به درک مفهوم حقیقت برساند. حقیقت گم‌شده‌ای که در معماری امروز منجر به عدم دستیابی به تعاریف دقیق از معیارهای هویتی شده است و در پی آن بحران التقاط در معماری امروز را در پی داشته که بن‌مایۀ ایرانی ندارد یا برساختی از ایرانی‌گری است. لذا رویکرد پژوهش حاضر نسبت به پژوهش‌های پیشین، بهره‌گیری از سه اصل؛ اصالت وجود، اصل تشکیک وجود و حرکت جوهری در معماری ایرانی و کشف اتحاد میان مبانی حکمت متعالیه و معماری ایرانی است، نتایج حاصل از پژوهش حاضر برمبنای نظرات ملاصدرا حاکی از آن است که معماری دربردارندۀ دو بٌعد وجود و ماهیت است. بٌعد ماهیت پاسخ‌گوی نیازهای مادی و بٌعد وجود آن، حقیقتی است که در خود آثار معماری نهفته شده است. با توجه به اصل اصالت وجود ملاصدرا می‌توان اذعان داشت که در معماری اصالت با بٌعد وجودی خواهد بود و اصل حرکت جوهری، تعالی را از ماده تا معنا براساس مبانی معنوی در قالب رموز سوق می‌دهد که این تعالی قابل تشکیک خواهد بود. لذا می‌توان با استفاده از مبانی فکری ملاصدرا به اصولی برای رسیدن به تعالی، در معماری معاصر ایرانی دست یافت.

https://bagh-sj.com/article_184501_f1a7dfc1a9d977d68bca6561fa36390f.pdf

پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر باغ نظر 1735-9635 20 129 2024 02 20 Being Home; An Exploratory Study on Residents’ Descriptions of the Meaning of Home in the Middle Texture of Kermanshah (Patterns for Improving the Apartments) خانه‌بودن؛ پژوهشی اکتشافی در روایت ساکنان از معنای خانه در بافت میانی شهر کرمانشاه (الگوهایی برای بهبود خانه‌های آپارتمانی) 57 74 187576 10.22034/bagh.2023.393419.5363 FA محیا بختیاری منش دکتری معماری، دانشکدۀ هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0002-7157-8366 مجتبی انصاری استاد، گروه معماری، دانشکدۀ هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0002-5085-8684 محمدرضا بمانیان استاد، گروه معماری، دانشکدۀ هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. 0000-0001-7230-5186 منصور یگانه دانشیار، گروه معماری، دانشکدۀ هنر و معماری، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران. Journal Article 2023 04 16 Problem statement: The question of the quality and the meaning of home is a profound question, which is as old as human life. In this connection, the wide gap in research between home architecture and the texture called home in today’s life requires investigating the relationship between these two areas. A relationship also involves the missing link between the position of residents and their understanding of what they experience by staying in homes. How can the architectural patterns of apartment homes and the main spaces constituting them be improved to meet residents’ needs based on how they define the meaning of home? How can these patterns be converted into generalizable patterns of various forms? Research objective: The goal of this study was to understand the core criteria underlying the meaning of home from the views of residents, represent this meaning in home architecture, and then develop patterns for improving the existing situation of apartments based on residents’ parameters for approaching life-centered environments. Research method: The present study used a qualitative approach and had an applied goal. This study also fell under descriptive-analytical methods and data were collected from library sources and field surveys. Also, data were analyzed by using the Grounded Theory method. Here, to collect data, in-depth semi-structured interviews were conducted with 42 residents of apartment homes located in the middle texture of the city of Kermanshah, Iran. The sampling process continued until theoretical saturation was achieved. Also, field observation and surveys of existing spaces were carried out. Conclusion: The repetitive and uniformity of architectural forms of various scales cannot turn a living place into being home; rather, it is the patterns that function to turn living places into being home. In this connection, three patterns of various scales were examined within six main spaces of apartment homes; personal rooms, private rooms, collective spaces, semi-open spaces, entrances, and kitchens. The layering of pre- and post-spaces beyond interior spaces, broken patterns in spaces with private-public accessibilities, and middle spaces were found to be the main optimal patterns in all spaces. بیان مسئله: پرسش از چیستی و چگونگی خانه‌بودن پرسشی عمیق و به‌قدمت زندگی آدمی است. اما شکاف عمیق میان پژوهش‌های حوزۀ معماری خانه با کالبدی که به‌عنوان خانه در زندگی امروز مشاهده می‌شود؛ نیاز به ارتباط بیشتر این دو حوزه را الزامی می‌نماید. ارتباطی با حلقۀ مفقوده جایگاه ساکنان و فهم آن‌ها از چیزی که بیشترین تجربۀ ماندن در آن را دارند. این پژوهش به دنبال پاسخگویی به این سؤال است که الگوهای موجود از معماری خانه‌های آپارتمانی و فضاهای اصلی تشکیل‌دهندۀ آن‌ها چگونه می‌تواند در راستای خواسته و نیاز ساکنان براساس معنای خانه برای آن‌ها بهبود یابد و به الگوهایی قابل تعمیم در صورت‌های مختلف تبدیل شود؟ هدف پژوهش: فهم اصلی‌ترین معیارهای سازندۀ معنای خانه از نگاه ساکنان، نمود این معنا در کالبد معماری خانه و سپس رسیدن به الگوهایی برای بهبود وضعیت موجود خانه‌های آپارتمانی براساس پارامترهای ساکنان برای تقرب به محیط‌های زندگی‌محور. روش پژوهش: این پژوهش با رویکردی کیفی، از نظر هدف کاربردی به‌صورت توصیفی-تحلیلی و شیوۀ جمع‌آوری داده‌ها، از طریق مطالعۀ کتابخانه‌ای همراه با پژوهش میدانی است. همچنین شیوۀ تحلیل داده‌ها براساس نظریۀ داده‌بنیاد است. در این مسیر برای گردآوری داده‌ها از مصاحبۀ عمیق با 42 نفر از ساکنان خانه‌های آپارتمانی در بافت میانی شهر کرمانشاه در قالب سؤالات نیمه‌ساختار‌یافته تا رسیدن به اشباع نظری، مشاهده و برداشت میدانی از فضاهای موجود استفاده شده است. نتیجه‌گیری: تکرار و یکسان‌بودن صورت معماری در مقیاس‌های مختلف نمی‌تواند مکان زندگی را به سمت خانه‌بودن هدایت کند، بلکه این الگوها هستند که راهنمای چنین طریقی محسوب می‌شوند. در این راستا سه الگو برای سه مقیاس مختلف در شش فضای اصلی خانه‌های آپارتمانی کشف شد: اتاق‌های شخصی، اتاق‌های خصوصی، فضاهای جمعی، فضاهای نیمه‌باز، ورودی‌ها و آشپزخانه. لایه‌بندی در ارتباط با فضای قبل و بعد فراتر از فضای درونی، الگوهای شکسته در فضاهایی با دسترسی عمومی-خصوصی و وجود فضاهای میانی از اصلی‌ترین الگوهای بهینه در تمامی فضاها بود.

https://bagh-sj.com/article_187576_af54654b3614bcb4f5af20807d1a9519.pdf

پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر باغ نظر 1735-9635 20 129 2024 02 20 Explaining the Impact of the Bauhaus Approach on the Architectural Works of Fine Arts Students of Tehran University (With Emphasis on the Pahlavi Period) تبیین تأثیر رویکرد باوهاوس بر آثار معماری دانشجویان هنرهای زیبا دانشگاه تهران (با تأکید بر دورۀ پهلوی) 75 90 185448 10.22034/bagh.2023.401211.5388 FA آلاله بقالیان دانشجوی دکتری معماری، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. غزال کرامتی استادیار گروه معماری، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. حسین سلطان زاده استاد گروه معماری، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. مهرداد متین استادیار گروه معماری، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2023 07 01 Problem statement: With Iran’s entry into the threshold of modernization and the establishment of the University of Tehran in the year 1934 (1313 AH) and the gradual formation of the Faculty of Fine Arts until 1940 (1319 AH), art and architecture education took a new approach towards academic methods. Academic experiences for approximately two centuries have shown how architecture is taught has a significant impact on the formation of architects’ personalities and is reflected in their architectural works. One of the most influential academic institutions in this regard is the Bauhaus School in Germany. The Faculty of Fine Arts, as the first academic center for architectural education in Iran, has also demonstrated explicit interactions with many of these schools, including the Bauhaus, in terms of adopting innovative teaching methods. The influence of the predominant approach of the Bauhaus School can be observed in the examination of the works of professors and students. Research objective: The objective of this research is to examine the Bauhaus approach in Germany, identify the patterns of this style, and trace them in the architectural structures of the Pahlavi era, which include the works of professors and students of the Faculty of Fine Arts at the University of Tehran. Research method: This study is interpretive-historical, and as a result, the analysis of the findings and the influence of the fine arts are approached through a descriptive-analytical research method. To achieve this, several examples of buildings constructed by professors and students of the Bauhaus School were examined. The main design features have been extracted through the examination of these samples and interviews. Then, by systematically weighing the indicators using a developed formula, the degree of affiliation of each architectural work to this style was determined. Conclusion: The results of the research indicate that the influence of the fine arts from the Bauhaus approach can be seen during the period of Emmanuel Pontremoli’s management. The commonly used architectural parameters of this style include flat roofs, the use of modern materials and technology, a balance in the composition of volumes and facade elements, and functional beauty. These features are more pronounced compared to other characteristics, such as white facades and pilotis. بیان مسئله: با قرارگرفتن ایران در آستانۀ مدرنیزاسیون و تأسیس دانشگاه تهران در سال 1313 هـ..ش و شکل‌گیری تدریجی دانشکدۀ هنرهای زیبا تا سال 1319 هـ..ش، آموزش هنر و معماری با رویکرد تازه‌ای به‌ سمت روش آکادمیک گام برداشت. تجربه‌های آکادمیک طی حدود دو قرن نشان داده است که چگونگی آموزش معماری در شکل‌گیری شخصیت معماران و انعکاس آن در آثار معماری اثر بسزایی دارد.یکی از تأثیرگذارترین این مراکز آموزشی آکادمیک، مدرسۀ باوهاوس در آلمان است. دانشکدۀ هنرهای زیبا نیز به‌عنوان اولین مرکز آموزش آکادمیک معماری در ایران، مانند بسیاری از مدارس مشابۀ خود و پیرو آموزش نوین با این مدارس، تعاملاتی آشکار داشته است که تأثیرپذیری رویکرد غالب از مدرسۀ باوهاس در بررسی آثار اساتید و دانشجویان قابل مشاهده است. هدف پژوهش: هدف از این پژوهش، بررسی رویکرد باوهاوس آلمان و شناسایی الگوهای این سبک و بازیابی آن‌ها در بناهای دورۀ پهلوی است که از آثار اساتید و دانشجویان هنرهای زیبای دانشگاه تهران است. روش پژوهش: در این مقاله، روش تحقیق از نوع تفسیری- تاریخی است و در پی آن، برای تحلیل نتایج و چگونگی تأثیرپذیری هنرهای زیبا، از روش تحقیق توصیفی- تحلیلی استفاده شده است. به این منظور، چند نمونه از بناهای ساخته شده توسط اساتید و دانشجویان مدرسۀ باوهاوس بررسی و ویژگی‌های اصلی طراحی از طریق بررسی نمونه‌ها و مصاحبه استخراج شده و سپس از طریق وزن‌دهی به شاخص‌ها، با روشی سیستماتیک میزان تعلق هر اثر معماری به این سبک‌ با استفاده از فرمول توسعه داده شده، مشخص شده است. نتیجه‌گیری: نتایج حاصل از پژوهش نشان می‌دهد که تأثیرپذیری هنرهای زیبا از رویکرد باوهاوس از دورۀ مدیریت امانوئل پونترمولی است و پارامترهای معماری پرکاربرد این سبک شامل: بام‌های تخت، استفاده از مصالح و فناوری مدرن، تعادل در ترکیب احجام و اجزای نما و زیبایی کارکردی است که نسبت به ویژگی‌های دیگر مانند نمای سفید و پیلوتی بیشتر است.

https://bagh-sj.com/article_185448_90489aae02af15b953cf2390b5201648.pdf

پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر باغ نظر 1735-9635 20 129 2024 02 20 Lalehzar: the Front Line of Tehran’s Modernization (The Street as the Modernity Diffusion Frame from the City into the Society) لاله‌زار، خط مقدم مدرنیزاسیون در تهران (لاله‌زار، بازتاب نفوذ مدرنیته از شهر به جامعۀ ایرانی) 91 100 190876 10.22034/bagh.2024.441276.5560 FA محمد آتشین بار استادیار گروه علوم باغبانی و فضای سبز، دانشکدگان کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران، ایران. 0009-0003-1843-4069 Journal Article 2024 02 04 modernization movement in the world; The construction of Lalehzar street is one of the first governmental actions in Iran to join this line. The idea claimed is that the lived history of Lalehzar street is a precise reflection of the modern definition which transformed it from a garden street into an urban public space. The changes in the facades of buildings, the installation of urban furniture, paving of roads and the strengthening of street functionalities such as the construction of hotels, cafes and theaters are among the significant facts of this process. Lalehzar street, which was first built in the Qajar era in order to create a place of leisure in the city for courtiers and financiers, was transformed into a public space for residents during the first Pahlavi period and allowed people to devote time and to participate in the flow of urban life. Research objective: Reading the perceptual role of the urban modernization process in the formation of modern Tehran’s society under the 1st Pahlavi, based on the physical developments of Lalehzar street. Research method: By distinguishing four interventions being “decoration”, “alignment”, “facadization” and “monumentalization” considered as the main measures of urban modernization, Lalehzar Street is examined through an iconographic approach and the hints of the interventions mentioned are analyzed in it. Conclusion: The emergence of an “urban ambiance” rising from the modernization of rue Lalehzar which is different from the general culture of the society; As well as the fact that modernization in Iran began with rue Lalehzar, define the main results of the research. بیان مسئله: نگاه نو به جامعه در عصر قاجار، با جریان‌های مدرنیزاسیون جهانی هم‌زمانی دارد و احداث خیابان لاله‌زار، از اولین اقدامات حاکمیتی در ایران برای ورود به این عرصه است. می‌توان مدعی شد، ماجرایی که بر خیابان لاله‌زار گذشته، بازتابی دقیق از تعریف «مدرن» است که آن را از یک خیابان باغی، به یک فضای جمعی شهری بدل کرده است. تغییرات نمای ساختمان‌ها، استقرار مبلمان شهری، سنگفرش معابر و تقویت کارکردهای خیابان همچون ساخت هتل، کافه و سالن تئاتر از مهم‌ترین جلوه‌های این فرایند است. خیابان لاله‌زار که در دورۀ قاجار با هدف ایجاد مکانی تفرجی در شهر برای درباریان و متمولین احداث شده بود، در دورۀ پهلوی، اول به فضای جمعی برای عموم جامعه تحول یافت و امکان گذران اوقات تفریح و حضور و مشارکت در جریان زندگی شهری را برای جامعه فراهم آورد. هدف پژوهش: خوانش نقش ادراکی فرآیند مدرنیزاسیون شهری در شکل‌گیری جامعه مدرن تهران دورۀ پهلوی اول با استناد به تحولات کالبدی خیابان لاله‌زار. روش پژوهش: با متمایز کردن چهار مداخلۀ «تزئین‌گرایی»، «خطی‌سازی»، «نماگرایی» و «مونومان‌گرایی» که اقدامات اساسی در مدرنیزاسیون شهری محسوب می‌شود، خیابان لاله زار با روش تحلیل تصویری، ارزیابی و ردپای معیارهای فوق در آن تحلیل می‌شود. نتیجه‌گیری: پدیدارشدن یک «آمبیانس» شهری متفاوت از فرهنگ عمومی جامعه به‌عنوان ثمرۀ مدرنیزاسیون خیابان لاله‌زار و این واقعیت که مدرنیزاسیون در ایران با خیابان لاله‌زار آغاز شد و سرعت گرفت، نتایج اصلی پژوهش را شکل می‌دهد.

https://bagh-sj.com/article_190876_da8a059aad0ea326a400e6b1ed4ad1a6.pdf