پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر باغ نظر 1735-9635 18 99 2021 08 23 Investigating the Role of Walls in the Dialectic of Rupture and Connection in Contemporary Houses Based on Users’ Lived Experience بررسی نقش دیوارها در خوانش دیالکتیک گسست و پیوند خانه‌های معاصر مبتنی بر تجربۀ زیستۀ کاربران 25 42 134221 10.22034/bagh.2021.241971.4616 FA شادی پرتو دانشجوی دکتری معماری، گروه معماری، دانشکدۀ فنی و مهندسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران. 0000-0002-0121-7143 سعید صالحی استادیار گروه معماری، دانشکدۀ فنی و مهندسی، واحد اراک، دانشگاه آزاد اسلامی، اراک، ایران. علی اکبری استادیار گروه معماری، دانشکدۀ هنر و معماری، واحد یادگار امام خمینی (ره) شهر ری، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-0463-8947 حسین ابوالحسن تنهائی دانشیار گروه جامعه‌شناسی، دانشکدۀ علوم اجتماعی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. Journal Article 2020 08 01 Problem statement: One of the main tasks of architecture is to regulate indoor and outdoor communication. Lack of attention to this communication and coexistence between them is one of the problems that architecture faces today and the result is the lack of quality in living spaces and dissatisfaction of humans in residential spaces. The walls, as the first mediator between outside and inside, regulate this dialectic between man and environment, which have taken different forms in different periods. How walls affect the user’s perception of space from the dialectic of rupture and connection is a question that the present study seeks to understand. Research objective: This study aims to investigate the role of walls in the dialectic of rupture and connection, to develop a model based on the perception of users and explain how different factors interact in this process. Research method: The present study is qualitative with an interpretive paradigm Grounded theory method. Key informants has been selected with snowball method and sampling method is purposive theoretical with semi structured inteviews.. Data collection proceeded until reaching to theoretical saturation and was analyzed and three step coded in Max QDA software with the systematic method of Strauss and Corbin and presented in the form of Creswell paradigm model. Conclusion: The obtained model showed that the dialectical change of rupture and connection, is dependent on the time-space context and is the result of the interaction of various factors. In this regard, the central phenomenon of the obtained model, called the wall monologue, reflectsthe fuzzy perception of the users from the role of walls in the dialectic of rupture and connection. This means that in the range of rupture and connection of today’s houses, the perception of users, is in the range of “more rupture than connection”, while the individual parameters, were recognized as the most effective parameter in the perception process. بیان مسئله: یکی از وظایف اصلی معماری تنظیم ارتباط بیرون و درون است. عدم توجه به چگونگی ارتباط بیرون و درون و هم‌زیستی موجود بین آنها از جمله مشکلاتی است که معماری امروز با آن مواجه است و نتیجة آن کم‌بهره‌ماندن محیط زندگی از کیفیت لازم و نارضایتی افراد از فضاهای سکونتی است. دیوارها به‌عنوان اولین واسطة بیرون و درون، تنظیم‌کنندة دیالکتیک گسست و پیوند انسان و محیط هستند که در ادوار گوناگون، اشکال متفاوتی به خود گرفته‌اند. چگونگی تأثیرگذاری دیوارها بر ادراک کاربر فضا از دیالکتیک گسست و پیوند پرسشی است که پژوهش حاضر به دنبال فهم آن است. هدف پژوهش: پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش دیوارها در دیالکتیک گسست و پیوند، به دنبال ارائة مدلی برآمده از ادراک کاربر فضاست تا شرح‌دهندة چگونگی تقابل عوامل گوناگون در این فرایند باشد. روش پژوهش: پژوهش حاضر از نوع کیفی با پارادایم تفسیری و به روش داده‌بنیاد صورت گرفته است. با نمونه‌گیری نظری هدفمند، به روش گلوله‌برفی، مطلعان کلیدی جهت انجام مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته انتخاب شدند. جمع‌آوری داده‌ها تا مرحلة اشباع نظری پیش رفت و در نرم‌افزار «مکس کیو.دی‌.ای.» مورد تحلیل و کدگذاری سه‌مرحله‌ای با روش سیستماتیک اشتراوس و کوربین قرار گرفت و در قالب مدل پارادایمی کرسول ارائه شد. نتیجه‌گیری: مدل به‌دست‌آمده نشان داد که تغییر دیالکتیک گسست و پیوند وابسته به بستر زمانی و مکانی بوده و حاصل تقابل عوامل گوناگون است. در این راستا پدیدة مرکزی مدل به‌دست‌آمده، به نام مونولوگ دیوار، بیان‌کنندة ادراک فازی کاربر فضا از نقش دیوارها در دیالکتیک گسست و پیوند بود. به این معنی که در طیف گسست تا پیوند بناهای عصر حاضر، نحوة ادراک افراد متمایل به محدودة «بیشتر گسست تا پیوند» بود، ضمن اینکه مؤثرترین پارامتر در نحوة ادراک، پارامترهای فردی شناخته شد.

https://www.bagh-sj.com/article_134221_db07de0ee73957df368df1e89fd159c6.pdf