پژوهشکده هنر، معماری و شهرسازی نظر باغ نظر 1735-9635 18 99 2021 08 23 Co-designers’ Interaction: A Network Based Approach نقش رهیافت شبکه بر تعامل کنشگرانِ طراحی جمعی 65 78 125744 10.22034/bagh.2021.248903.4668 FA فاطمه زارع گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-0526-7105 کاوه بذرافکن گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، 0000-0002-2699-2576 هما ایرانی بهبهانی دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران، تهران، ایران. 0000-0002-6647-4570 بهروز منصوری گروه معماری، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. 0000-0002-0400-9761 Journal Article 2020 09 19 Problem statement: Architectural co-design has been facilitated through the development of digitalism. This has shifted to a new paradigm which has evolved the understanding of design process. As a result, design process has been changed in both technical and philosophical aspects and co-design, consequently, has acknowledged The Other in the design process. Accordingly, design is formed by interaction of at least two simultaneous networks. Research objectives: This paper aims to focus on design as a socio-technical process by analyzing dimensions of actors, quality of network dialogue and the process of network in co-design. Research methods: The Actor-Network Theory is applied to study the actors of co-design process. The quality of network dialogues is examined by analyzing texts and different types of networks and their impact on design process are determined by comparing two co-design cases. Thus, the paper is using a qualitative approach to redefine each node in the design process. Conclusion: Different actors, human and non-human ones, shape the overall interactions of co-designers. Using network approach as a theoretical base for this interaction, revealedorstd four main elements in the design process: acceptability of The Other, criticism-tolerance, sharing personality, and collective intentionality. On the other hand, results from the two co-design case studies demonstrated insights on socio-technical approach of design and its impacts on other co-designer’s network relationship. بیان مسئله: تحولات حوزة فناوری اطلاعات تغییراتی بنیادین در بستر طراحی جمعی ایجاد کرده است. جمیع این تغییراتْ پارادایم جدیدی را تحتِ تحول رهیافت شبکه شکل داده که در پیِ آن درک فردی و عمومی از عمل طراحی جمعی متحول شده است. در چنین شرایطی، طراحی‌ای با برهم‌کنش دست‌کم دو شبکة هم‌زمان شکل گرفته که در آن مطالعة کیفیت مذاکرات کنشگران و نحوة کنش امری ضروری است. هدف پژوهش: هدف این پژوهش تبیین تأثیر هم‌کنش شبکه‌ها بر روند طراحی جمعی با تعریف (1) کنشگران، (2) مذاکرات شبکة هم‌طراحان و (3) ردیابی مسیر کنشگری است، و در این مسیر در جست‌وجوی پاسخ به مسئلة «چگونگی تأثیر رهیافت شبکه بر کنش طراحان در روند طراحی معماری» است. روش پژوهش: این پژوهش، با روش‌شناسی کیفیِ مبتنی بر نظریة کنشگر-شبکه، به مطالعة کنشگران طراحی جمعی می‌پردازد. از این رو، ابتدا با مطالعة متون، مقوله‌های تأثیرگذار بر مذاکرات شبکه تبیین و سپس، با قیاس میان دو سناریو اجرایی، روند کنشگری در طراحی جمعی مشخص شده است. بدین ترتیب، پژوهش حاضر از منظر نتایج، کاربردی است و با اتخاذ راهبرد استدلال منطقی در قبال داده‌های کیفی درصدد پاسخ به پرسش خود است. نتیجه‌گیری: نظریة کنشگر-شبکه، با تغییر نقش طراح، بستری مناسب برای ردیابی کنشگران انسانی و غیرانسانی ایجاد می‌کند. در این مسیر، شبکة هم‌طراحان با محوریت چهار مقولة دیگرپذیری، نقدپذیری، باور مشترک و اشتراک‌گذاری قابل تبیین است. علاوه بر آن، تحلیل دو سناریو اجرایی نشان می‌دهد که با پذیرشِ کنشگر جدیدْ روند طراحی در مسیری چرخشی میان پیوندهای شبکه تکامل می‌یابد و تیم‌ها آزادی عمل بیشتری دارند. ویژگی پویایی لحظه‌ای در روند طراحی مشهود است و با پیوستن گرهِ جدیدْ شبکه‌ای جدید شکل می‌گیرد و روند طراحی همانند چرخه‌ای درونی با پیوندهای درهم‌آمیخته ایجاد می‌شود. در نهایت، رهیافت شبکه با ایجاد تغییرات نه‌تنها در سطح تکنیکی منشأ اثر است بلکه، به‌مثابة پارادایمی جدید، الگوی طراحی را متحول می‌کند و بهره‌مندی از آن سبب تسهیل خوانش پیچیدگی‌های روند طراحی می‌شود.

https://bagh-sj.com/article_125744_7d785999dc889a03dee39950d092bc33.pdf