بهره‌گیری از طبیعت در آموزش طراحی سازه در معماری

نوع مقاله: مقالۀ پژوهشی

نویسندگان

1 دکتری معماری،گروه مهندسی معماری،واحدکرج،دانشگاه آزاد اسلامی،کرج، ایران.

2 دکتری معماری، دانشیاردانشکده معماری و شهرسازی،دانشگاه شهید بهشتی، ایران.

3 دکتری معماری، استادیار دانشکده فنی و مهندسی ،دانشگاه گلستان، ایران.

4 دکتری معماری، استادیار دانشکده هنر و معماری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ابهر، ایران.

10.22034/bagh.2019.81658

چکیده

توجه خاص به ارتباط معماری و طبیعت به خصوص در سه دهۀ گذشته هم به لحاظ پیدایش رویکردهای نوینِ معماری و هم ‌شکل‌دهی فناوری‌هایِ نوین همچون نانو فناوری دستاوردهای کاملاً متفاوت و درعین‌حال مفیدتری نسبت به گذشته داشته است.
سازه به عنوان یکی از اجزای ضروری معماری از اهمیتی خاص برخوردار است. رویکردهای متفاوت و گاه متضاد در طراحی سازه و معماری، «با» یکدیگر و یا «بر» یکدیگر، می‌تواند کیفیاتی متفاوت خلق کند و در ارزش‌گذاری بر معماری و سازه تأثیرگذار باشد. این مقاله، با تکیه بر این مهم که گفتگو بین معمار و طراح سازه از ضروریات خلق یک اثر معماری است، بر یادگیری علوم سازه‌ای توسط معماران و تبحر آنان در شناخت اصول سازه‌ای تأکید می‌کند و همچنین با نگاهی انتقادی به تبعیت معماری از سازه و نقش کلیدی طبیعت‌گرایی، ریشۀ این مشکل را در شیوۀ آموزش سازه برای معماران جستجو می‌کند.
پرسش اصلی‌ این پژوهش آسیب‌شناسی عدم تحقق بهره‌گیری از راهبردهای طبیعت در همسازی معماری و سازه در معماری حال حاضر ایران است.
این پژوهش که بر سه پایۀ تحلیل، تدقیق و ارزیابی شکل گرفته است در گام نخست با شیوۀ تحقیق عِلّی به واکاوی چالش‌های ناشی از طبیعت‎گرایی در شیوه‎های معماری پس از انقلاب صنعتی و ارزیابی جایگاه سازه در رویکرد طبیعت‌گرایِ این سبک‌ها می‌پردازد؛ در گام دوم با شیوۀ تحقیق تاریخی-تفسیری، ضمن پرداختن به پژوهش‌های مرتبط، به آرای منتقدین معماری در زمینۀ مورد بحث اشاره می‌کند و در ادامه به دستاوردهای طبیعت در معماری و به‌خصوص سازه در حوزۀ دانشگاهی می‌پردازد. در نهایت، برای ارزیابی موضوع پژوهش، داده‌ها به کمک نرم‌افزارspss تحلیل می‌شوند. لازم به ذکر است در این پیمایش دانش سازه‌ای و تجربی معمار در زمینۀ فرم‌ها، ساختارها و سازه‌های طبیعی به‌ عنوان متغیرهای مستقل و مهارت طراحی معمار در همسازی معماری و سازه با بهره‌گیری بیشتر از راهبردهای طبیعت‌گرا به ‌عنوان متغیر وابسته منظور شده است.
قیاس پژوهش‌های قبلی با پیمایش صورت‌گرفته نتیجه می‌دهد که عدم توفیق معماری کنونی ایران در همسازی با سازه و بهره‌گیری بهتر از طبیعت، ناشی از دریافت ناصحیح جامعۀ عمومی معماری ایران در این زمینه است که این آسیب غالباً در حوزۀ آموزش ریشه دارد. در نهایت این پژوهش بر تغییر هدفمند شیوۀ آموزش دروس فنی جهت بهبود درک رفتار و سیستم‌های سازه توسط معماران تأکید کرده وهمچنین پیشنهاداتی جهت بهبود این مهم در فضای کار حرفه‌ای ارائه کرده است.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Inspiration from Nature in the Training of Structural Design in Architecture

نویسندگان [English]

  • Amirreza Rouhizadeh 1
  • Mohammad Reza Hafezi 2
  • Mohammad Farrokhzad 3
  • Siamak Panahi 4
1 Department of Architectural Engineering, Karaj Branch, Islamic Azad University, Karaj, Iran.
2 Faculty of Architecture and Urban Planning, Shahid Beheshti University, Iran.
3 Faculty of Engineering, Golestan University, Iran.
4 Faculty of Arts and Architecture, Islamic Azad University, Abhar Branch.
چکیده [English]

Particular attention to the relationship between architecture and nature, especially in the past three decades, has flourished a very distinctive accomplishments, and yet more useful than the past, in terms of the emergence of new architectural approaches as well as the coordination of new technologies, such as nanotechnology. Structure, as one of the essential components of architecture, is of particular importance. Different and sometimes contradictory approaches to designing structure and architecture, “with” each other or “on” each other, may create different qualities and affect the value of architecture and structure. Relying on the fact that the dialogue between the architect and the designer of the structure is one of the necessities of creating an architectural work, this paper puts a substantial emphasis on the learning of structural sciences by the architects and their mastery in the recognition of structural principles. Furthermore, with a critical look at the adherence of architecture to structure and the key role of naturalism the paper seeks out the origins of this problem in the method of structure training for architects. The pathology of failure to realize the use of nature strategies for the harmony of architecture and structure in the current architecture of Iran is the main research question in this study. This research has been based on three pillars of analysis, assessment and evaluation. In the first step, using a causal-comparative research methodology, the challenges of naturalism in architectural techniques after the industrial revolution are addressed and the position of structure in the naturalistic approach of these styles is evaluated. In the second step, applying interpretive-historical research method, the critics of architecture under discussion are addressed and the achievements of nature in architecture and in particular structure in academic arena are then pointed out. The survey and analysis with the help of SPSS software is the last instrument used for assessment and evaluation in this research. It should be noted that in this survey, the structural and experimental knowledge of the architect in forms, structures and natural structures were considered as the independent variables, whereas the design skills of architect in the harmony of architecture and structure using more naturalist strategies were considered as the dependent variable.Comparison of previous research with the survey indicates that the failure of Iran’s current architecture for the harmony with structure and better exploitation of nature is due to the incorrect reception of the Iranian public architecture in this area, which is often formed in the area of education. Finally, this research accentuates on the purposeful change in teaching method of technical courses to improve the understanding of the behavior and structures by architects. Suggestions to improve such an important phenomenon in professional workspace are also presented.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Harmony of architecture and structure
  • structural form
  • naturalistic architecture
  • naturalistic structures
  • structural and architectural education

انصاری، مجتبی، امیرخانی، آرین و اخوت، هانیه. (1388). ارزشیابی میزان رشد یادگیری دانشجویان مهندسی معماری در فراگیری مفاهیم سازه به روش بهره‌گیری از طبیعت و مقایسه آن با سایر روش‌های متداول. فصلنامه آموزش مهندسی ایران،11 (42): 59-80.

بانی‌مسعود، امیر. (1391). معماری غرب؛ ریشه‌ها و مفاهیم. تهران: نشر هنر معماری قرن.

بقایی، آژنگ. (1388). نقش سازه در ساختار زیباشناسی معماری معاصر. هویت شهر، 3 (4): 27-39.

بلوم، بنیامین و همکاران. (1346). اصول‌ علمی‌ طبقه‌بندی‌ هدفهای‌ تربیتی‌. ت: مسعود رضوی. تهران: دانشسرای‌ عالی،‌ مؤسسه‌ تحقیقات‌ و مطالعات‌ تربیتی‌.

تقی‌زاده آذری، کتایون. (1385). آموزه‌هایی از سازه‌های طبیعی درس‌هایی برای معماران. نشریه هنرهای زیبا، معماری و شهرسازی، 28 (2): 75-84.

تقی‌زاده آذری، کتایون. (1394). مشکلات و پیچیدگی‌های انتقال مفاهیم سازه‌ای در فرایند آموزش معماری. نشریه هنرهای زیبا- معماری و شهرسازی، 20 (4): 87-98.

حبیبی، سید محسن و مقصودی، ملیحه. (1384). مرمت شهری.تهران: دانشگاه تهران.

چارلسون، اندرو. (1388). سازه به مثابه معماری. ت: محمودگلابچی و احسان سروش‌نیا. تهران: دانشگاه تهران.

روحی‌زاده، امیررضا. (1393). خلاصه تاریخ معماری معاصر غرب. تهران: عصر کنکاش.

سالوادوری، ماریو جورج. (1374). سازه در معماری. ت: محمود گلابچی. تهران: دانشگاه تهران.

شاهرودی، عباسعلی، گلابچی، محمود و اربابیان، همایون. (1386). بهره‌گیری از طبیعت برای آموزش مؤثر درس ایستایی در رشته معماری در ایران. هنرهای زیبا-معماری و شهرسازی، (31): 47-56.

فون مایس، پی‌یر. (1390). نگاهی به مبانی معماری از فرم تا مکان. ت: سیمون آیوازیان. تهران: دانشگاه تهران.

قبادیان، وحید. (1382). مبانی و مفاهیم در معماری معاصر غرب. تهران: دفتر پژوهش‌های فرهنگی.

کیپن، دیوید اسمیت (1387). مبانی نظری معماری. ت: علی یاران.تهران: انتشارات شهیدی.

گاردنر، هلن. (1379). هنر در گذر زمان. ت: محمدتقی فرامرزی. تهران: انتشارات آگاه.

گلابچی، محمود. (1391). طبیعت منبع الهام. تهران: دانشگاه تهران.

گلابچی، محمود و خرسند نیکو، مرتضی. (1393). معماری بایونیک. تهران: دانشگاه تهران.

گیدیون، زیگفرید. (1374). فضا، زمان، معماری. ت: منوچهرمزینی. تهران: علمی و فرهنگی.

لفافچی، مینو و جهاندار، نسیم. (1393). انسان طبیعت معماری. تهران: عصر کنکاش.

مزینی، منوچهر. (1386). از زمان و معماری. تهران: انتشارات شهیدی.

مهدوی، شهرزاد. (1376). سه قرن تحول دانش و آموزش مهندسی. آبادی، (24): 60.

Jencks, C. (2002). The new paradigm in architecture. New Haven, Connecticut: Yale University.

Kauffman, S. A. (1993). The Origins of Order: Self-Organization and Selection in Evolution. NewYork: Oxford University Press.

Lynn, G. (1993). Animate Form. New York: Princeton Architectural Press.

Macdonald, A. (1997). Structural Design for Architecture. Woburn, MA: Architectural Press.

McCleary, P. (1988). Some Characteristics of a New Concept of Technology. Journal of Architectural Education, 42 (1): 4-9

Portoghesi, P. (2000). Nature and architecture. Milan: Skira.

Vesalius, A. (1543). De humani corporis fabrica. Padua: School of medicine.