تحلیل شبکه سازمانی مدیریت مشارکتی نوزایی شهری در بافت تاریخی گرگان

نوع مقاله: مقالۀ پژوهشی

نویسندگان

1 پژوهشکده فرهنگ، هنر و معماری جهاد دانشگاهی

2 گروه برمامه ریزی شهری و منطه ای، دانشکده هنر، دانشگاه تربیت مدرس

3 شرکت مادرتخصصی عمران وبهسازی شهری ایران

4 پژوهشگر دکتری شهرسازی اسلامی، پژوهشکده فرهنگ، هنر و معماری جهاد دانشگاهی.

چکیده

ساختارهای سلسله مراتبی سازمانی و دوری از ویژگی‌های روابط شبکه‌ای حاکم بر مدیریت بافت‌های شهری منجر به عدم همکاری و هماهنگی‌های سازمانی در حوزه مدیریت چنین بافت‌هایی شده و متعاقب آن مشکلات زیادی در شکل اقدامات نوسازی و بازآفرینی بافت‌های شهری رخ داده است. از این سو دولت لزوم مدیریت مشارکتی را با ایجاد ستادهای بازآفرینی شهری در سال‌های اخیر خاطر نشان کرده است. بافت تاریخی گرگان یکی از بافت‌های ارزشمند کشور است که همانند دیگر اسلاف خویش، دچار مشکلات عدیده‌ای بوده که حل آنها نیازمند همکاری‌های بین سازمانی است. این موضوع در حالی است که سازمان‌های متعدد با ساختارهای اداری متنوع در این حوزه دخیل هستند. بدین‌سان این پژوهش در راستای تحلیل ساختار مشارکتی شبکه سازمانی متولی نوزایی بافت تاریخی گرگان صورت گرفته است. هدف اصلی تحقیق، تحلیل شبکه سازمانی مرتبط با مدیریت مشارکتی نوزایی در سطح بافت تاریخی گرگان است. بر این اساس پژوهش به دنبال شناسایی ویژگی‌های شبکه، تفسیر ساختار مشارکتی و تحلیل بازیگران این عرصه است. بدین‌سان سؤال اصلی پژوهش این‌گونه تدوین یافته است : ساختار مشارکتی شبکه سازمانی نوزایی بافت تاریخی گرگان چه ویژگی‌هایی دارد؟ برای پاسخ به این پرسش، در این تحقیق، از راهبردهای توصیفی تفسیری پژوهش در راستای الگوواره تحقیق عمل‌گرایی استفاده شده و برای تحلیل داده‌ها از روش تحلیل شبکه اجتماعی بر مبنای داده‌های رابطه‌ای میان سازمانی بهره گرفته می‌شود. همچنین برای گردآوری داده‌ها از مصاحبه‌های نیمه ساختار یافته استفاده شده است. نتایج تحقیق بیانگر این موضوع بوده است که علی‌رغم تلاش دولت در ایجاد ستاد بازآفرینی و تأثیر آن بر شبکه نوزایی، همچنان شبکه نوزایی بافت تاریخی گرگان تحت تسلط ساختار سلسله مراتبی و بر اساس الگوی حاکمیت مرکزی است که در پژوهش‌های قبلی نیز بدان اشاره شده است. همچنین یافته‌های پژوهش نشان داد که نوع رابطه میان سازمانی را می‌توان از نوع هماهنگی دانست که به علت روابط کوتاه‌مدت در جهت هماهنگی‌های سازمانی و اشتراک‌گذاری اطلاعات صورت می‌گیرد. با توجه به ویژگی‌های ساختار مشارکتی شبکه، این پژوهش بازیگران شبکه را در سه گروه، بازیگران فعال، بازیگران بالقوه، و بازیگران بی‌تفاوت طبقه‌بندی کرده است.

کلیدواژه‌ها


عنوان مقاله [English]

Analysis of Organizational Network of Participatory Management in Urban Renaissance of Gorgans Historical Context

نویسندگان [English]

  • Hamidreza Babaei 1
  • Mojtaba Rafiyan 2
  • Majid Rousta 3
  • Reza Pasian Khamari 4
1 Institute for Culture, Art and Architecture
2 Associate. Prof., Department of urban and regional planning, Tarbiat Modares University
3 . Iranian Urban Development & Revitalization Corporation
4 Ph.D. Candidate in Islamic Urbanism, of Institute for Culture, Art and Architecture, Tehran, Iran.
چکیده [English]

The hierarchal structures in organizations and unfamiliarity with the network relations governing the management of urban contexts have resulted in the lack of organizational cooperation and coordination in the field of management of such contexts. consequently, numerous problems have occurred in the renewal  of urban contexts. On the other hand, the in the recent years, the government has highlighted the necessity of participatory management founding Urban Regeneration Commission. The historical context of Gorgan is one of the Iran`s valuable contexts which like its other predecessors in other cities has suffered from numerous problems that its solution needs to inter-organizational cooperation. However, numerous organizations with different administrative structures are involved in this field. Therefore, this study is an attempt to analyze the participatory structure of organizational network responsible for the renewal of historical context of Gorgan. The main goal of this paper is  the analysis of organizational network in relation with participatory management of urban renaissance in the historical context of Gorgan. On this account, the study is seeking for identification of network features, interpretation of participatory structure and analysis of actors in this field. The main question of study is What are the features of the participatory structure of the organizational network used for the renewal of historical context of Gorgan? To answer this question, the study used descriptive- interpretative strategy in pragmatism paradigm of research. Data gathered through semi-structured interviews and then analysed by social network analysis method based on the data of inter-organizational relations.
The results of the study indicates that despite government's endeavor for founding Urban Regeneration Commission and its effects on renaissance network , the renaissance network of the historical context of Gorgan is still governed by a hierarchical structure and based on the central governance pattern, in which mentioned and referred in previous researchs. Moreover, the research findings indicated that the  inter-organizational relation could be deemed as coordination, which is formed due to the short-term relations for organizational coordination and data sharing. Considering the features of network participatory structure, the study has classified the network actors into three groups of active  agents, potential  agents, and indifferent agents .

کلیدواژه‌ها [English]

  • Organizational network
  • Urban renaissance
  • The historical context of Gorgan

ابیلی، خدایار، فرجی‌ده، حاتم، شاطری، کریم و یوزباشی، علیرضا. 1389. بررسی رابطه سرمایه اجتماعی و تمایل به نوآوری در کارکنان دانشگاه تهران. نشریه دانشور رفتار/ تربیت و اجتماع، 17(45): 90-79.

استعلاجی، علیرضا و فلاح تبار، تصراله. (1390). کاربرد مدل مدیریت مشارکتی در برنامه‌ریزی توسعه جوامع روستایی. نشریه نگرش‌های نو در جغرافیای انسانی، (11): 78-69.

الوانی، سید مهدی و یعقوبی، نورمحمد. (1381). آینده مدیریت دولتی در عرصه جهانی‌شدن تعامل یا انفعال؟. فصلنامه مطالعات مدیریت بهبود و تحول، 9(35-36):12-1.

ایزدی، محمد سعید. (1390). گزارش ملی بهسازی مناطق نابسامان شهری جمهوری اسلامی ایران. هفت شهر، 3(35-36): 84-64.

ایزدی، محمد سعید. (1395). سخن مدیرمسئول. هفت شهر، 4(47-48): 3-2.

باستانی، سوسن و رئیسی، مهین. (1390). روش تحلیل شبکه : استفاده از رویکرد شبکه‌های کل در مطالعه اجتماعات متن‌باز. مجله مطالعات اجتماعی ایران، (2): 59-32.

تفرشیان، فاطمه. (1396). بررسی تأثیر شبکه ذی‌نفعان در موفقیت پروژه‌های بازآفرینی بافت ناکارآمد شهری. پایان‌نامه کارشناسی ارشد مدیریت پروژه. دانشگاه شهید بهشتی. تهران.

تیموری، ابراهیم.، فشارکی، مهدی و بازیار، افشار. (1390). مدل‌سازی روابط بین سازمانی : بررسی تأثیر عوامل رابطه‌ای روی شکل‌گیری ساختار مشارکتی. پژوهش‌های مدیریت در ایران، 15(3): 85-61.

جعفری، سلمان، غایب‌زاده، شهروز، اکبری، بهرام، صادقپور، عباس. (1395). ارتباط فناوری اطلاعات با ساختار سازمانی و مدیریت مشارکتی از دیدگاه کارکنان ادارات کل ورزش و جوانان شمال غرب ایران. مدیریت ارتباطات در رسانه‌های ورزشی، 4(13): 70-58.

دانایی‌فرد، حسن. (1391). مدیریت دولتی شبکه‌ای در ایران: خرد مایه نظری- عملی و استلزامات. پژوهش‌های مدیریت در ایران، 17 (2): 104-69.

رحیمی بالکانلو، خدیجه، قربانی، مهدی، جعفری، محمد و طویلی، علی. (1394). قدرت اجتماعی و شاخص مرکزیت در شبکة بهره‏برداران مرتع در راستای مدیریت مشارکتی (منطقة مورد مطالعه: مرتع گورمؤمنین، منطقة کلاتة رودبار، دامغان). مرتع و آبخیزداری، 9(1): 64-47.

روستا، مجید. (1391). تبیین جایگاه نهادهای مختلف (دولتی، عمومی، خصوصی، مردم‌نهاد و غیره) در نوسازی بافت‌های فرسوده. طرح پژوهشی به سفارش سازمان نوسازی شهر تهران.

سلیمی کوچی، جمیله و ابراهیمی، پیام. (1395). تحلیل شبکه ذی‌نفعان محلی و انسجام اجتماعی در مدیریت مشارکتی منابع آب (مطالعه موردی: حوزه آبخیز میان جنگل، شهرستان فسا). علوم مهندسی آبخیزداری ایران، 11(37): 63-57.

شرکت بازآفرینی شهری ایران. دبیرخانه ستاد ملی بازآفرینی شهری پایدار. دسترسی در ۱۳۹۶/۰۲/۱۵. http://www.udrc.ir

علی بک، ندا. (1392). به ‌کارگیری رهیافت نوزایی شهری در محلات تاریخی نمونه پژوهش : محله تاریخی جماله اصفهان. پایان‌نامه کارشناسی ارشد، دانشگاه شهید بهشتی.

فیضی، طاهره، کاووسی، اسماعیل و علی نجفی، زینب. (1389). رابطه بین سرمایه اجتماعی و مدیریت مشارکتی در دانشگاه علوم پزشکی گرگان. پژوهش‌های مدیریت، (86) : 120-103.

کاملی، محمدجواد، الوانی، سید مهدی، صالحی صدقیانی، جمشید. (1388). تأثیر ساختار ارتباطات سلسله مراتبی و شبکه‌ای بر عملکرد خط‌مشی گذاری سازمان‌ها (مطالعه در سازمان ناجا). مطالعات مدیریت انتظامی، 4(2): 162-176.

محبی‌فر، امیرحسین، صبحیه، محمدحسین، رفیعیان، مجتبی، حساس یگانه، یحیی و الهی، شعبان. (1396). حاکمیت برنامه بازآفرینی ناکارآمد شهر تهران با رویکرد شبکه. باغ نظر، 14(53): 14-5.

محبی‌فر، امیرحسین. (1396. مدل نظری حاکمیت مشارکت بخش عمومی-خصوصی و مردمی(4p). مبتنی بر رویکرد شبکه تعاملی. مطالعه موردی: طرح‌های بازآفرینی بافت‌های ناکارآمد شهری. رساله دکتری مدیریت پروژه. دانشگاه تربیت‌مدرس.

محمدی دوست، سلیمان. (1391). شراکت عمومی خصوصی راهبردی جدید در احیاء و بازآفرینی بافت‌های فرسوده شهری. هفت شهر، (41 و 42): 71 -58.

مرادی چالگانی، داریوش. (1395). بازتعریف روابط بین سازمانی در محیط تصمیم شهری به منظور ارتقاءکیفیت زندگی، تأکید بر کاهش خطرپذیری میراث فرهنگی در شهراصفهان. رساله دکتری برنامه ریزی شهری. دانشگاه شهید بهشتی.

نادری، مصطفی، قربانی، مهدی، یاوری، احمدرضا. (1395). تحلیل شبکه و انسجام سازمانی در مدیریت مشارکتی پارک ملی سرخه حصار. محیط‌زیست طبیعی، منابع طبیعی ایران،69(2): 530-519.

Alexandrescu, F. M., Rizzo, E., Pizzol, L., Critto, A., & Marcomini, A. (2016). The social embeddedness of brownfield regeneration actors: Insights from social network analysis. Cleaner Production, (139):1539-1550.

Alter, C., Hage, J. (1993). Organizations working together Newbury Park, CA: Sage.

Bahadur, A. V., Ibrahim, M., & Tanner, T. (2010). The resilience renaissance? Unpacking of resilience for tackling climate change and disasters.  Brighton, UK: Institute of Development Studies (for the Strengthening Climate esilience (SCR) consortium.

Bailey, N. (2010). Understanding community empowerment in urban regeneration and planning in England: putting policy and practice in context. Planning Practice & Research, 25(3): 317-332.

Baker, W. E. & Faulkner, R. (1993). The social organization of conspiracy: Illegal networks in the heavy electrical equipment industry. American Sociological Review (58):837–60.

Bodin, Ö. & Prell, C. (Eds.). (2011). Social Networks and Natural Resource Management: Uncovering the Social Fabric of Environmental Governance. NewYork: Cambridge University Press.

Booth, P. (2005). Partnerships and networks: The governance of urban regeneration in Britain. Journal of Housing and the Built environment, 20(3): 257-269.

Borgatti, S. (2005). Centrality and Network Flow. Social Networks, ( 27): 55-71.

Boxmeer, B. V., & Beckhoven, E. V. (2005). Public–private partnership in urban regeneration: a comparison of Dutch and Spanish PPPs. International journal of housing policy, 5(1): 1-16.

Brass, D J., etal. (2004). Taking stock of networks and organizations: A multilevel perspective. Academy of Management Journal, (47):795–817.

Breiger, R.L., (2004). The Analysis of Social Networks. In: Hardy, M., Bryman, A. (Eds). Handbook of Data Analysis. London: SAGE.

Bruce, A., Clarson, D.  (2017). Assessing thepotential and limits of community-based initiatives inurban regeneration: three decades of experience on Sheffield’s Manor estate. Regional Studies. Regional Science, 4 (1): 80-93.

Carlsson, L., & Berkes, F. (2005). Co-management: concepts and methodological implications. Journal of environmental management, 75(1):65-76.

Carmona, M (2001). Implementing urban renaissance—problems, possibilities and plans in South East England.Progress in Planning, (56): 169-250.

Danchev, A. (2006). Social capital and sustainable behavior of the firm. Industrial Management& Data System, 106 (7): 953-965.

Deakin, M. (2012). The case for socially inclusive visioning in the community-based approach to sustainable urban regeneration. Sustainable Cities and Society, (3): 13–23.

Donaldson, L. (2015). Wiley encyclopedia of management, mechanistic/organic, organizational behavior. Washington: John Wiley & Sons, Ltd.

Duit, A. & Galaz, V. (2008). Governance and Complexity – Emerging Issues for Governance. Governance, 21 (3): 311–335.

Dyer, J. H. (2000). Collaborative Advantage: Winning through Extended Enterprise Supplier Networks, Oxford University Press.

Hodge, G.A. Greve, C., Eds. (2005). The Challenge of Public-Private Partnerships: Learning from International Experience. Cheltenham: Edward Elgar Publishing.

Huxham, C. & Vangen. S (2005). Managing to Collaborate London: Routledge.

Kendrick, A (2003). Caribou co-managementin northern Canada: fostering multiple ways of knowing. In F. Berkes, J. Colding, C. Folke (eds.) Navigating social-ecological systems: building resilience for complexity and change. Cambridge, U.K: Cambridge University Press.

Kicker, W. J. M., Klinj, E-H. & Koppenjan, J. F. M. (Eds), (1997). Managing complex networks. London: SAGE.

Klijn, E. H. (2008). Governance and Governance Networks in Europe. Public Management Review, 10 (4): 505-525.

Klijn, E-H., Reynaers, A. M., Verweij, S. (2015). Public- private partnerships: from start to finish. Panel Proposal Netherlands Institute of Government Annual Work Conference Nijmegen, The Netherlands November 5-6, 2015.

Kort, M. & Klijn, E. H. (2011), Public–Private Partnerships in Urban Regeneration Projects: Organizational Form or Managerial Capacity?. Public Administration Review, (71): 618–626. doi:10.1111/j.1540-6210.2011.02393.x

Lowndes, V., Nanton, P.  & McCABE, A. & Skelcher, C. (1997). Network, partnerships and urban regeneration. Local Economy 11(4): 333-342.

Mihm, J., Loch, C. H., Wilkinson, D. & Huberman, B. A. (2010). Hierarchical structure and search in complex organizations. Management science, 56(5):831-848.

Mitchell, T. & Harris, K. (2012). Resilience: A risk management approach. Ecology & Society. 2(2): 1-7.

Parkinson, M. (2004). Delivering an Urban Renaissance: Progress and Prospects for England, Commissioned by the Dutch Presidency Review of Urban Policies In the European Union.

Pierre, J. (2000). Social cultural Rapport: Nederland in Europa (social and cultural report: the Netherlands in Europe), S- Gravenhage. Little, Brown & Company. NewYork: Harper Collins College Publication.

Punter, J. (2011). Urban Design and the English Urban Renaissance 1999–2009: A Review And Preliminary Evaluation. Urban Design, 16 (1): 1–41.

Reinicke, W., Witte, J. M. & Benner, T. (2000). Critical choices: Global public policy networks and the future of global governance. Available from http://www. Ceip.org/ files/ events/ reinicke.

Rhodes, R. A. W. (1997). Understanding Governance: Policy Networks, Governance, Reflexivity, and Accountability. Buckingham, UK: Open University Press.

Tallon, A. (2010). Urban Regeneration in the UK. London: Routledge

Teisman, G., van Buuren, A., Edelenbos, J. & Warner, J. (2013). Water Governance: Facing the Limits of Managerialism, Determinism, Water-Centricity, and Technocratic Problem-Solving. International Journal of Water Governance, (1): 1-13.

Tsenkova, S. (2017). Partnership in Urban Regeneration: from’TOP DOWN’ TO ‘BOTTOM UP’ Approach. www.ucalgary.ca/EV/designresearch/projects/Urban_Regeneration/partnerships.pdf

Urban Task Force. (1997). Towards an Urban Renaissance. report of the Urban Task Force, chaired by Lord Rogers. London: Landor Publishing

Van Bortel, G., Mullins, D. (2009). Critical perspectives on network governance in urban regeneration, community involvement and integration, Journal of Housing and the Built Environment. 24(2): 203–219.

Watson, N., Deeming, H., & Treffny, R. (2009). Beyond Bureaucracy? Assessing Institutional Change in the Governance of Water in England. Water Alternatives, 2(3), 448-460.

Zanini, M.T.F., Migueles, C.P. (2013). Trust as an element of informal coordination and its relationshipwith organizational performance. Economi, (14): 77–87.